Obraz został namalowany przez Antona van Dycka
około roku 1633 w Antwerpii lub w 1640 roku w Paryżu. W
pierwszym przypadku przedstawia najmłodszego syna Zygmunta
III Wazy, Aleksandra Karola Wazę (1614-1634), w drugim
Jana Kazimierza Wazę (1609-1672). Bez wątpienia jednak
obraz przedstawia jednego z synów Konstancji Austriaczki
ze względu na podobieństwo do matki.
Najmłodszy z Wazów wybrał się w 1634 roku w podróż do
Niderlandów przez Niemcy i do Włoch. Celem podróży
Aleksandra Karola było uzyskanie poparcia dla wojny z
Turkami. Mniej więcej do połowy stycznia 1634 bawił w
Antwerpii, gdzie w tym samym roku przybył van Dyck.
Malarz wykonał wówczas kilka portretów wielkich
osobistości, przebywających w tym czasie w Antwerpii m.in
Cesare Alessandro Scaglii, Henryka II de Lorraine, księcia
de Guise i być może Aleksandra Karola Wazy. Poźniej przez
Genuę królewicz pojechał do Rzymu, gdzie 19 stycznia
wystawiono na jego cześć w Palazzo Barberini
przedstawienie Sant'Alessio.
Natomiast Jan Kazimierz Waza, gdy po swym nieszczęśliwym
uwięzieniu we Francji w czasie podróży do Portugalii,
został uwolniony 25 lutego 1640, przez pewien czas gościł
w Paryżu. W tym samym roku przebywał też w stolicy Francji
van Dyck, który starał się o zamówienie na dekorację
Wielkiej Galerii w Luwrze. Wiadomo, że artysta toważyszył
przez pewien czas w podróży Janowi Kazimierzowi i to
najpewniej jego przedstawia powyższy portret. Królewicz
zabrał obraz ze sobą do Polski, a następnie do Włoch.
W 1643 roku Jan Kazimierz wstąpił w Loreto do zakonu
jezuitów, a w 1645 został w Rzymie kardynałem.
